God ervaren

Zondag 27 maart 2016, Pasen (jaar C)

Christenen leren van jongs af aan dat contact met God op de eerste plaats gelegd wordt via het gebed. Ze moeten niet zoveel hebben van het gehuppel van de ene spirituele ervaring naar de andere, dat zoveel nieuwe religieuze en pseudo-religieuze groeperingen kenmerkt. En ze staan al helemaal argwanend ten aanzien van religieuze ervaringen die met behulp van technieken worden opgewekt. Voor een christen neemt het geloven zelf de belangrijkste plaats in.
En geloven dan als een be-amen, een voor-waar-aannemen van wat het Evangelie en de gelovige gemeenschap (de Kerk) ons vertellen over God en over hoe God zichzelf aan ons heeft laten kennen. Daar is een heel eenvoudige reden voor. Niet ieder van ons heeft de kans of de mogelijkheid om ervaringen met God op te doen. En dus zijn wij aangewezen op wat bevoorrechte getuigen, profeten en geleerden ons daarover vertellen. Op dezelfde manier heeft niet ieder van ons de kans en de mogelijkheid om aan historisch onderzoek te doen, om de wetten van wiskunde en fysica op het spoor te komen of om door te dringen in de geheimen van de muziek, de taal en de schilderkunst. Wij zijn aangewezen op wat anderen ons daarover kunnen vertellen. Wij geloven hen. En wij geloven hen des te meer naarmate onze eigen ervaringen dat geloof bevestigen.

Ontmoeting
Ook de eigen ervaring is dus van groot belang. Trouwens, wanneer wat je gelooft bevestigd wordt door wat je ervaart, kan dat alleen maar je geloof versterken. Onder de christenen is het vooral de katholieke Kerk die benadrukt dat de openbaring, het zich-laten-kennen-van-God niet afgesloten is met Jezus Christus. Dat ook vandaag God zich aan mensen laat kennen. Dat ook vandaag nog mensen ervaringen opdoen met God. En dat is een niet meer dan logische houding van de Kerk, omdat ook haar geloof steunt op ervaring. Wij geloven niet in H. Boeken die door God zelf zijn geschreven of gedicteerd. Onze Bijbel is de neerslag van de ervaringen die mensen gedurende duizenden jaren opdeden met God. En dat geldt ook voor het sluitstuk van ons geloof: de Verrijzenis van Christus. Wij geloven dat Jezus werkelijk verrezen is, omdat na zijn dood een steeds maar aanzwellende groep mensen vanuit hun ervaring is gaan geloven dat de Gekruisigde werkelijk leeft. Omdat ze de Verrezen Heer ontmoet hebben in hun leven. En omdat dat geloof 2000 jaar lang door miljoenen anderen vanuit hun ervaring is bevestigd.

Tastend
Wij kunnen God ervaren. Ik zei zojuist: “Niet ieder van ons heeft de kans om ervaringen op te doen met God”. Maar eigenlijk is dat niet helemaal juist. Wij denken dat dat zo is, wij leggen ons daar te vlug bij neer. Maar ieder van ons kan God  ervaren in zijn leven.
Wij kunnen God niet doorgronden. God overstijgt ons verstand. Maar wij kunnen Hem wel ervaren in ons leven. De voorwaarde is dat wij ons voor Hem openstellen, dat wij er echt naar verlangen om door Hem aangeraakt te worden. En vooral ook, dat wij niet gaan proberen de ontmoeting zelf in scène te zetten. Alsof het om de juiste techniek zou gaan. Of dat we beroep zouden doen op wat men vroeger noemde: “vermetel vertrouwen”. Uit het raam springen bijvoorbeeld en dan zeggen: “God, als jij me niet pakt, besta je niet”. Dat dát soort operettegod niet bestaat, daar had je ook op een veiliger manier kunnen achter komen. De God waarin wij geloven is geen theatergod maar een ontzagwekkend Geheim. Het is de diepste grond van het bestaan en van het leven, het is het Mysterie achter alles wat is, achter het microscopisch kleine en achter de sterrennevels en planeten. Het geheim achter het weinige dat wij kennen, en het vele waarvan wij niet eens het bestaan vermoeden.

Noodzaak
Zo’n God kén je niet. Je vermoedt Hem, je gelooft in Hem. En soms ervaar je Hem ook. Maar de twijfel is ook nooit ver. Om het met een ontroerende Gerard Reve te zeggen: “Eigenlijk geloof ik niets en twijfel ik aan alles, zelfs aan U. Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft, dan denk ik, dat Gij Liefde zijt, en eenzaam, en dat, in zelfde wanhoop, Gij mij zoekt zoals ik U”.
Het is een tekst die mij altijd weer opnieuw ontroert, omdat hij op een perfecte manier weergeeft hoe de mens in onze tijd heen en weer geslingerd kan worden tussen geloof en ongeloof. Een tijd waarin een arrogant en opdringerig atheïsme de pers en het publieke debat beheerst. En waar je moeilijk weerwerk kan aan bieden door een preekje in de kerk of een artikeltje in het parochieblad.
En daarom moeten wij de mensen terug aansporen om zelf ervaringen op te doen met God. Probeer God op het spoor te komen in je eigen leven. Zoek Hem, want Hij laat zich vinden. Of beter: Hij zal je overkomen, verrassend, overhoophalend wellicht, nooit precies zoals je Hem verwacht had. Maar wel onmiskenbaar. Je achterlatend met een diep gevoel van vrede, rust, veiligheid, dankbaarheid.

Schok
Maar de ervaring zelf is natuurlijk schokkend. Het is altijd schokkend op leven te stuiten wanneer wij dachten alleen te zijn. Zoals wanneer je in het donker vlak naast je ineens hoort ademen. En dus schrikt het ook af. De ervaring van de Levende God haalt ons immers weg uit ons zelfgenoegzaam leventje van semmelen en discussiëren over God. En velen schrikken daarvoor terug.
En toch moeten we naar Hem op zoek gaan. Welk een onbeschrijflijk geluk levert het immers op als we het grauwe land van de conventies en het praatverkopen over God kunnen verlaten, om binnen te gaan in het land van de levende God.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s