Leven na de dood?

Donderdag 5 mei 2016, zondag van Pasen (jaar C)

Omdat de bezorgdheid van mijn pastorale broeders en zusters om mijn dagen gevuld te krijgen heel af en toe een dipje kent, zijn er soms ook avonden dat ik niet naar een vergadering moet. Ik kan dan, net zoals iedere normale Belg, gewoon een boekje lezen of de tv aanzetten. En telkens merk ik dan dat ik toch nogal wat mis door zo weinig te kijken. Een tijdje geleden mocht ik zo, in gezelschap van Jani, op bezoek in een Amerikaans stadje dat helemaal bleek vol te zitten met helderzienden, spiritisten, dames met kristallen bollen en gediplomeerde spokenjagers. Nu zeggen vrienden van mij dat de heer Jani als hét restylingsfenomeen van Vlaanderen best te pruimen valt. Het schijnt dat die man van een echte “Coronation Street-slons” zomaar een mooie vrouw kan maken. Chapeau daarvoor. Maar op z’n acteertalent valt toch wel wat af te pingelen.
Zijn respect voor een helderziende en zijn angst voor spoken was te duidelijk gespeeld, ook al zei hij een half uur lang bijna niets anders dan “O my God, o my God, o my God”, en al gebruikte hij wel vijfhonderd keer het bekende F-woord …

Surrogaat
Blijkbaar was het de bedoeling van Jani en van de programmamakers om de draak te steken met heel die wereld van het “occulte”, het “astrale”, de wereld waarin het geloof in en het oproepen van geesten centraal staat. Voor ons niet gelaten. Christenen hebben zich nooit met die onzin beziggehouden. Het valt trouwens op dat de interesse in dat soort dingen toeneemt naarmate echt religieus geloof vermindert of verdwijnt. Blijkbaar fungeert het als een soort drug voor mensen die hun christelijk geloof verloren, maar die gekweld worden door angst voor de dood en het niets. Ik vond het helemaal niet erg dat het programma duidelijk wilde maken dat de “rare snuiters” die in deze schemerwereld rondlopen zo goed als altijd bedriegers zijn die geld slaan uit de goedgelovigheid van zwakke mensen. Niet zelden zijn dat mensen met een schrijnend verdriet, die op zoek zijn naar een teken van leven van een gestorven geliefde. Wat mij wel verbijsterde was dat de programmamakers daar dan maar meteen de grote les uit trokken dat er “dus geen leven is na de dood”. Voorwaar een sterk stukje logisch redeneren. Maar zo waren we wel meteen weer helemaal thuis. Voelden we ons weer helemaal bij de Vlaamse televisie en haar o zo neutrale opstelling inzake geloof. Christenen geloven totaal niet in al dat schemerig gedoe waar dit programma over ging. Maar ze geloven wel degelijk in het leven na de dood. Sterker nog, de Verrijzenis van Christus en als gevolg daarvan de mogelijkheid op eeuwig leven voor iedere mens, is heel belangrijk in ons geloof. En dat is voor christenen nogal normaal denk ik. Het schijnt dat er ook mensen zijn die zich christen noemen en die in God geloven maar niet in het leven na de dood, niét in het eeuwig leven. Ik begrijp dat niet. Als er geen eeuwig leven is, geen oordeel, geen ultieme rechtvaardigheid, geen soort rechtzetting voor al het lijden en alle pijn, dan zou ik nooit in God kunnen geloven. En áls ik in hem geloofde, zou ik hem alleen maar kunnen verachten.

Onverteerbaar
Eigenlijk kunnen wij ons slechts met de grootste moeite verzoenen met een schepping die alleen maar voor romantische zielen mooi en idyllisch oogt. In werkelijkheid zit er heel veel wreedaardigheid in die schepping. Natuurrampen, ziekten, struggle for life, met altijd weer als onverbiddelijke hekkensluiter: de dood. En overal om je heen die verschrikkelijke onrechtvaardigheid die blijkbaar heel normaal en natuurlijk is. Je zal maar in Somalië geboren zijn, of met een zware handicap, of ergens in Azië als buitenechtelijk kind, achtergelaten op een vuilnisbelt. Je kan je met heel die situatie alleen maar verzoenen, als er inderdaad uitzicht is op leven na de dood. Want veel van die dingen kunnen wij zelf niet oplossen, ondanks onze goede wil, en we zijn er ook niet verantwoordelijk voor. Wij zijn geworpen, volledig buiten onze wil, in een onaffe, soms heel wreedaardige en vijandige omgeving die we niet zelf gemaakt hebben. Wij kunnen ons daar alleen maar mee verzoenen als wij dat geworpen zijn in deze wereld kunnen zien als een kans om op de juiste manier te reageren, de juiste keuze te maken bij alles wat ons overkomt. Om van ons leven toch iets moois weten te maken. En om daarna voor altijd opgenomen te worden in de Liefde van God. Waarbij ons aardse leven, als het ons slecht verging, niet meer dan een flits zal blijken te zijn, een boze droom die verdwijnt bij het ontwaken.

Oordeel
Hoe dat eeuwig leven er zal uitzien, daar kunnen wij ons zo goed als niets bij voorstellen. Maar het moet in ieder geval ook een soort oordeel inhouden.
“Ja maar, God is toch oneindig liefdevol” zeggen sommigen dan. Dat is ook zo, maar liefde kan niet bestaan zonder rechtvaardigheid. Sterker nog, om in deze wereld – met zijn soms gruwelijkste ervaringen – te kunnen geloven in een liefdevolle God, is het absoluut noodzakelijk dat die God uiteindelijk recht zal verschaffen. Want rechtvaardigheid en recht zijn hier op aarde maar al te vaak helemaal zoek. Als God liefde is, en dat geloven we, dan moeten er in het eeuwig leven toch enkele dingen worden “rechtgezet”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s