Bruggen of muren?

Zondag 15 mei 2016, Pinksteren (jaar C)

Vorige week hadden we het over wat genoemd wordt het “Hogepriesterlijke gebed”. Jezus bidt daarin dat zijn volgelingen, zijn broeders – wij dus – dezelfde eenheid zouden mogen beleven als de eenheid die er bestaat tussen Hem en zijn Vader. Omdat je heel deze kwestie niet in één keer kan behandelen heb ik het toen alleen gehad over de eenheid tussen Jezus en de Vader. Vooral ook omdat dat een-zijn van Jezus met zijn Vader een beetje de mist dreigt in te gaan in het hedendaags christendom. Vooral dan in de wishy-washy versie ervan, waarin Jezus een groot moreel leider wordt en het geloof verpietert tot een aantal “christelijke waarden”…

Strijd
Vandaag kunnen we het dan hebben over de eenheid onder de christenen onderling, die Jezus blijkbaar bijzonder dierbaar is en waarvoor hij ook zo uitdrukkelijk heeft gebeden. Ondertussen weten we wel waarom.
Die eenheid is inderdaad allesbehalve vanzelfsprekend. De geschiedenis van het christendom kent heerlijke bladzijden van broederlijke verbondenheid en eendrachtig werken aan een betere wereld in het zorg dragen voor mensen die op welke manier ook in nood verkeren. Maar die geschiedenis kent ook bladzijden van diepe onenigheid, scheuringen, wederzijds verketteren van elkaars geloof, vervolgingen zelfs … En eigenlijk hoeft ons dat niet te verwonderen. Ondanks de enorme expansie van de islam, blijven ook vandaag de verschillende christelijke kerken elkaar bekampen of het om concurrerende merken van waspoeders gaat. En zelfs in onze eigen Vlaamse kerk, die toch niet direct een geweldige bloeiperiode doormaakt, gaat de strijd tussen “progressieven” en “conservatieven” rustig verder. Minder openlijk dan twintig jaar geleden, maar toch.

Respect
Zeg nu eerlijk, is er nu iets belachelijker dan onder christenen mekaar te beplakken met etiketten om vervolgens, al naargelang het etiket, elkaar vriendelijk dan wel heel vies te gaan bekijken? Is er nu iets minder christelijk dan dat? Paus Franciscus heeft het onlangs nog gezegd tegen een van de betere Amerikaanse presidentskandidaten: “Je kan jezelf geen christen noemen als je muren wil bouwen tussen mensen”. Christenen zijn er in de eerste plaats op uit om bruggen tussen mensen te bouwen, geen muren. Dat er überhaupt bruggen moeten gebouwd worden, komt doordat er nu eenmaal verschillen bestaan tussen mensen. En als het nu alleen maar ging over hoe je je biefstuk gebakken wil hebben, saignant of à point, dan was dat niet echt een probleem. Maar mensen, hele volkeren zelfs, verschillen bijvoorbeeld ook qua staatkundige en politieke opvattingen. Ze belijden verschillende godsdiensten en er zijn de diepgaande culturele verschillen. Het zijn allemaal heel gevoelige zaken en wie op dat terrein mensen dichter bij elkaar wil brengen moet met heel veel tact en respect te werk gaan. Dat wil niet zeggen dat je je eigen opvattingen moet inslikken of moet knielen voor principes waar je absoluut niet mee akkoord kan gaan. De ander moet voor jou hetzelfde respect opbrengen als jij hebt voor hem. Maar hoe traag en moeizaam het werk ook vordert, je moet met hart en ziel blijven werken aan het doel: mensen dichter bij elkaar brengen, de vrede bevorderen.

Schande
Nu spreekt het vanzelf dat die vredesopdracht voor christenen in de wereld, veel eenvoudiger zou zijn als zij zelf onder mekaar een toonbeeld van gelijkgezindheid en samenhorigheid zouden zijn. Helaas …! Er zijn niet alleen de levensgrote ego’s van nogal wat leiders van de verschillende kerken, je vindt diezelfde stevig uit de kluiten gewassen ego’s terug tot in het kleinste parochietje, kerkfabriekje, parochieploegje of kloostertje. Op zichzelf is dat niet iets om weg te kruipen van schaamte. Opgeblazen ego’s, meterslange tenen, uit de pan swingende geldingsdrang en een zorgvuldig gecultiveerd gevoel voor achterdocht en jaloezie, het is allemaal des mensen en je komt het echt niet alleen in de Kerk tegen, maar overal om je heen. Het feit echter dat je al die leuke houdingen even vrolijk in de Kerk aantreft als daarbuiten, is een regelrechte schande en zou een voortdurende bron van bezinning en bekering moeten zijn. Want ons geloof gaat precies over het tegenovergestelde.

Duivel
Ik heb weer te veel uitgeweid, daarom gaan we hier volgende week dieper op in.
Nu alvast enkele grote lijnen. Voor christenen is God pure Liefde. Mensen die zich op Hem beroepen moeten proberen om zo vriendelijk en liefdevol mogelijk met elkaar om te gaan. De Geest van God is per definitie een geest die mensen samenbrengt. De geest die mensen verdeelt en tegen elkaar opzet wordt in de Schrift ‘diabolos’ genoemd, de duivel, het absolute kwaad …
Duidelijker kan het niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s