Over bidden

Zondag 24 juli 2016, 17de zondag door het jaar (jaar C)

Vandaag eens te meer een evangelielezing die ons niet zo lekker ligt. Niet omdat wat erin staat over het gebed moeilijk te begrijpen zou zijn.
Maar omdat, wat er over het gebed gezegd wordt, ons eigenlijk niet zint.
Het begin klinkt nochtans veelbelovend: “Wie vraagt, verkrijgt, wie zoekt zal vinden en voor wie klopt zal men opendoen”.
Maar iedereen weet dat dit niet waar is, toch niet zoals het er staat.
Hoe vaak heeft ieder van ons al niet moeten ervaren dat het zo niet werkt, dat God niet voortdurend klaar staat om op al onze vragen en wensen in te gaan. En eigenlijk is dat niet meer dan logisch. Want als God dat wel zou doen, als Hij voortdurend zou klaar staan om op al onze grillen in te gaan dan waren wij God, en dan was Hij niet meer dan ons knechtje.
Maar misschien verhoort Hij ons niet, denken we dan, omdat wij in ons bidden teveel met onszelf bezig zijn. Omdat wij vooral bidden als wij goed weer willen op onze huwelijksdag, of wanneer wij een examen moeten afleggen of naar Gasthuisberg moeten.
Maar ook dat klopt niet. Want ook als wij bidden voor andere mensen, mensen die ons dierbaar zijn of zelfs, in een bijna bovenmenselijke onthechting, voor de genezing van mensen die ons helemaal niet dierbaar zijn, is dat nog geen garantie dat we verhoord worden.

Heilige Geest
Er moet dus een andere reden zijn waarom we vaak het gevoel hebben dat ons gebed niet wordt verhoord. En die reden staat heel duidelijk in het Evangelie. Alleen onzorgvuldig lezen belet ons haar te zien.
Er staat dat je zowat voor alles kan bidden maar een formele belofte van verhoring krijg je alleen als je vraagt om de H.Geest. M.a.w.als je uitdrukkelijk vraagt dat je eigen verlangen meer en meer gaat samenvallen met het verlangen van Godzelf.
En hier zitten we bij de kern van wat bidden is. En meteen ook mijlen ver              af van de God-is-mijn-knechtje-houding. Echt bidden is net het omgekeerde.
Het is niet vragen dat God de wereld of de situatie in de door jouw gewilde zin zou veranderen. Maar is het vragen om zelf anders te worden. Het is vragen dat wat jij wil steeds meer mag samenvallen met wat God wil. Ik denk dat het, vooral in onze tijd belangrijk is om dat heel scherp te zien.
Wij weten dat God Liefde is. Hoe dichter mijn wil zich invoegt in wat Hij wil, hoe meer ik met zijn ogen naar zijn Schepping en zijn mensen zal kijken. Hoe spontaner ik ook liefdevol in het leven zal staan.
Maar dat is dus wel iets totaal anders dan te zeggen: “Kijk, beste God, ik heb hier dus een fantastisch project dat de armen ten goede zal komen. Ik weet dat Gij dat wilt, zorg dus dat mijn project een succes wordt, ’t is voor u dat ik het tenslotte doe”. Daar moeten we dus echt van af. Niet van de projecten maar van die God-mag-mijn-werk-zegenen mentaliteit.
Want uiteindelijk is dat dan toch weer God-die-mijn-knecht-mag-zijn.
Je kan wel vragen dat God je zou helpen en bijstaan. Je moet dat zelfs doen al was het maar om te tonen dat je echt in Hem gelooft. Maar je mag God nooit dicteren wat Hij moet doen, en hoe Hij het moet doen.

Dieper
Zolang we echter blijven vragen en smeken, zolang we onze vreugden en onze zorgen aan God toevertrouwen zijn we nog niet aan het echte diepe gebed toe.
Het is natuurlijk wel gebed, vanaf het ogenblik dat ik praat met God ben ik aan het bidden maar het echte diepe bidden waartoe je als christen opgeroepen wordt is het nog niet.
Het echte diepe bidden waarvoor Jezus midden in de nacht opstond om helemaal alleen te zijn met de Vader is het nog niet.
Want dat diepe echte bidden heeft maar één doel: één worden met God. En al klinkt dit misschien heel erg hoog gegrepen, ieder van ons is geroepen die éénwording al was het maar één keer, of heel af en toe of regelmatig te beleven. En de eerste voorwaarde om tot echt christelijk gebed te komen is leren je mond te houden en te luisteren.
Echt gebed begint met te luisteren. En, vanuit dat luisteren, u stilaan bewust te worden van een Aanwezigheid diep in jezelf.
Een echte Aanwezigheid. Niet één of ander deel van jezelf, niet één of andere bewustzijnstoestand. Maar je bewust worden dat God zelf diep in u aanwezig is. God zelf. God in heel zijn volkomenheid. Niet het New-Age achtige “goddelijke deel van mij”, maar de God van Jezus Christus: tegelijk barmhartige Vader en Schepper van hemel en aarde.

Doenbaar
Bidden is steeds meer één worden met Hem.
Het is ondervinden dat mijn uiteindelijke voltooiing en mijn diepste geluk erin bestaat mijn wil steeds meer te voelen samenvallen met de Zijne.
Dat klinkt misschien wel als iets dat niet is weggelegd voor gewone mensen zoals wij. En toch moet je daarvoor niet over indrukwekkende capaciteiten beschikken.
Ik heb ooit eens een heel lief oud vrouwtje leren kennen. Ze zat dagenlang in haar zetel en ze kon bijna niets meer. Maar in gedachte ging ze al de huizen van het dorp af, huis voor huis. En ze haalde zich voor ogen wie daar woonden, de vader, de moeder, de kinderen, de oma en daar bad ze dan voor. En woonde daar nieuwe mensen die ze nog nooit gezien had werden die ook opgenomen in die wolk van gebed en genegenheid.
Het was een klein en onopvallend omaatje, vele dorpelingen wisten nauwelijks nog van haar bestaan.
Maar terwijl de wereld om haar heen aan haar voorbij holde besefte niemand dat, terwijl ze aan het bidden was, en dat was bijna de ganse dag, haar wil volkomen samenviel met die van Hem die sterren en planeten in hun baan houdt en de loop van de geschiedenis bepaalt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s