Tevreden ouder worden

Zondag 10 juni 2018 – 11de zondag door het jaar (jaar B) 

In de lezing van vandaag heeft Jezus het over een wel heel bijzonder soort kwaad: over de “zonde tegen de H. Geest”. Het begrip is al bijna even duister als de zonde zelf, want maar heel weinig mensen weten precies wat ze zich daarbij moeten voorstellen. In grote lijnen komt het hier op neer dat je heel bewust weigert in te gaan op het aanbod van vergeving en mogelijkheid tot nieuw leven dat God je aanreikt. Zondigen tegen de H. Geest is heel goed weten dat je niet goed bezig bent én dat de Vader (zoals in de parabel) op de uitkijk staat om je terug in zijn huis op te nemen, je te vergeven en je terug aan te nemen als zijn zoon. En er toch niet op ingaan. Uit gewoonte, uit onmacht, omdat je verslaafd bent aan die andere manier van leven. Of gewoon omdat je een leven zonder God veel leuker vindt. Terwijl je heel goed weet dat het niet goed is wat je doet. Het bijzondere dus is, dat mensen die niet geloven deze fout niet kunnen begaan. Het gaat immers over: zeer goed weten dat God het goed met je voorheeft, je wil helpen en steunen om je manier van leven over een andere boeg te gooien, wéten, beseffen dat wat God van je wil het juiste is, en het tóch niet doen.

Dwarsliggen
Denk niet te vlug: “Dat kan toch niet”! Want het komt veel vaker voor dan we misschien denken. Op wel duizenden verschillende manieren. De variante waar Jezus waarschijnlijk het vaakst mee geconfronteerd werd, was de typische houding van de Schriftgeleerden en de farizeeën. Jezus kreeg het voortdurend met hen aan de stok omdat ze zich door hem bedreigd voelden. Ongewild ondermijnde Hij hun gezag en bijgevolg ook hun positie en hun macht. En daar gaat het natuurlijk altijd om in dat soort conflicten. Misschien zelfs bij elk conflict. Het kan niet anders of de meest verstandige en de echt godsdienstige farizeeën moeten wel beseft hebben dat Jezus niet zomaar een oproerkraaier of een misleide profeet was. En dat wat Hij zei en deed wel echt van God moest komen. Zij moeten het beseft hebben! Maar ze duwden het weg. Hij werkte met de duivel, zeiden ze dan maar, als ze Hem niet konden vangen of ergens van beschuldigen. Maar dat geloofden ze zelf niet. Jezus moest gewoon weg omdat Hij hun macht bedreigde. Dat is zonde tegen de H. Geest. Weten dat je gedrag of je motieven niet goed zijn, tegen God ingaan, en het toch doen.

Zegen
En terwijl ik dit schrijf besef ik ineens dat je over die dingen eigenlijk pas echt begint na te denken als je wat ouder wordt. Heiligen en mensen die gefascineerd zijn door het menselijk gedrag in het algemeen, zijn daar waarschijnlijk veel vroeger mee bezig. Maar voor gewone stervelingen zoals u en ik moet, denk ik, eerst de “Sturm und Drangperiode“ een beetje voorbij zijn. Wie volop bezig is met een carrière op poten te zetten, een gezin te stichten en zijn leven op een zinvolle manier uit te bouwen, die is waarschijnlijk meer bezig met werken en beslissingen nemen dan met filosofische beschouwingen. Pas wanneer je ouder wordt heb je daar meer gelegenheid en misschien ook meer goesting voor. Mede ook daarom kan ouder worden een zegen zijn. Tenminste als je ook de moed en het verstand hebt om een levensritme aan te nemen dat op de meest natuurlijke wijze bij je leeftijd past. Als je, in plaats van krampachtig te willen tonen dat je nog jong bent, het wat kalmer aan doet – ook al ben je nog volkomen gezond – wat rustiger wordt, meer van de natuur geniet, wat meer leest en nadenkt.

Ontnuchtering
Dan kan het gebeuren dat je begint te merken dat je leven niet altijd even vlekkeloos verlopen is. Dat je motieven niet altijd zuiver waren, dat je heel veel met jezelf bezig geweest bent. Dat je mensen en situaties gebruikte voor je eigen gemak en glorie. En dat je absoluut niet zo charmant en hulpvaardig in het leven stond als je zelf altijd graag hebt willen geloven.
En het eigenaardige is: je wil dat niet langer wegredeneren. Dat besef maakt je ook niet somber of droefgeestig. Integendeel, precies door dat besef begin je in te zien dat ouder worden ook een geschenk is. Een kans.
Je krijgt een soort extra-time om te groeien. Om wat verkeerd liep goed te maken, houdingen te verbeteren, foute beslissingen recht te zetten. Om, alsnog, een ander mens te worden. En je wil dat ook. Het maakt je zelfs blij. Tenminste als je gespaard blijft van voortdurende pijn, want dat maakt veel onmogelijk natuurlijk. Maar de gewone ongemakken van het ouder worden neem je er graag bij.

Dankbaar
Voor mij persoonlijk is het een van de meest genadevolle ervaringen in mijn leven. Ook al besef ik nu heel klaar dat ik heel mijn leven veel meer geflirt heb met de zeven hoofdzonden dan ik vroeger ooit had willen toegeven of zelfs maar voor mogelijk had gehouden. Toch is er nu vooral dat diepe dankbare besef dat ik nog kansen krijg om te groeien, omdat ik duidelijk mag zien wat er fout liep en ook hoe ik er wat aan kan doen. Dat, terwijl fysiek alles langzaam minder wordt en dicht plooit, de ouderdom – geestelijk dan – de meest vruchtbare periode van mijn leven is. Dat besef is pure genade. Ik ben er God heel dankbaar voor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s