Geduld hebben met God

Zondag 30 juni 2019, dertiende zondag door het jaar (jaar C)

Zojuist hebben we het verhaal gehoord van de roeping van de profeet Elisa.
Het is een verhaal van kloeke optredens en van een opvallende besluitvaardigheid.
De profeet Elia ziet tijdens zijn omzwerving door het land Elisa druk bezig met het uitoefenen van zijn boerenstiel en hij roept hem om in dienst van de Heer te treden.
Elisa denkt geen ogenblik na, verbrand het juk van zijn ossen, maakt zijn dieren klaar op het vuur en geeft ze te eten aan de andere landarbeiders.
Daarna, omdat hij nu toch niks anders meer om handen heeft, is hij helemaal klaar om profeet van de Allerhoogste te worden.

Radicaal
Het is een typisch roepingsverhaal. En het antwoord op de roeping -ook bij Jezus is dat zo als Hij zijn apostelen roept- is altijd radicaal. Niet overleggen, niet onderhandelen, maar radicaal en onmiddellijk ingaan op de vraag.
Die vraag zelf echter, God die zich in ons leven kenbaar maakt en iets van ons verlangt, is echter veel minder radicaal en onontkoombaar.
Als God in ons leven komt en iets van ons wil, dan kan ons antwoord alleen maar radicaal zijn, maar we ervaren de roepende God zelf zelden als dwingend en overweldigend. Niet, zoals Hij vaak beschreven wordt in het Oude Testament, als een heel erg imponerende en theatrale God, als Iemand die met Israëls legers meetrekt, die zeeën doet opdrogen en die rotsen splijt. Die hagel doet neervallen en steden verwoest.

Zachte bries
In werkelijkheid ervaren we Hem eerder als een. . . teder licht.
Laten we daarom eerst kijken naar hoe Hij verschijnt aan Elia op de berg Horeb, nochtans ook uit het Oude Testament.
Jahwe zei: “Ga naar buiten en treed voor Jahwe op de berg”. Toen trok Jahwe voorbij. Vóór Jahwe uit ging een zeer zware storm, die bergen deed splijten en rotsen verbrijzelde. Maar Jahwe was niet in de storm. Op de storm volgde een aardbeving. Maar ook in de aardbeving was Jahwe niet. Op de aardbeving volgde vuur. Maar ook in het vuur was Jahwe niet. Op het vuur volgde het suizen van een zachte bries. Zodra Elia dit hoorde, bedekte hij zijn gezicht met zijn mantel, ging naar buiten en bleef staan aan de ingang van de grot.
Het roepen van God is vaak als het “suizen van een zachte bries”.
Dat klinkt heel erg poëtisch maar het wil in ieder geval zeggen dat je erg alert moet zijn, als je het niet wil missen. Dat je ervoor open moet staan, dat je er naar uitkijkt.
Dat als je er niet naar uitkijkt, je waarschijnlijk ook nooit iets zal merken. Er zijn maar weinig mensen die zoals Paulus op weg naar Damascus, door God van hun paard gebliksemd worden. Maar waarom wordt het roepen van God dan altijd zo voorgesteld? Ik denk te weten waarom.

Overdrijving
Wanneer iemand zich werkelijk bekeert, wanneer iemand radicaal ingaat op de roepstem van God dan kan het niet anders of dat gaat gepaard met een dramatische wending in zijn leven. Een ommekeer die zo spectaculair is dat diegene die het gebeuren beschrijft, bijna niet kan weerstaan aan de verleiding om ook het roepen van God, het oplichten van God in iemands leven, “spectaculair” te beschrijven.
Maar dat is, denk ik, dichterlijke vrijheid, dichterlijke overdrijving.
Ik ben eerder geneigd om aan te nemen dat manifestaties van God veel bescheidener zijn.

Geduld
Om te beginnen moet je er, zoals gezegd, voor open staan. Er naar uit kijken.
Je moet regelmatig bidden en mediteren, tijd maken voor God.
En Hem ook uitdrukkelijk vragen om je te verlichten, je de weg te wijzen.
En je moet oneindig veel geduld hebben. Uitkijken en wachten.
Misschien wel de ergst denkbare beproeving voor de moderne mens, die altijd onmiddellijk resultaat verlangt.
Je moet echter blijven uitkijken, vragen om inzicht, blijven verlangen naar duidelijkheid. Soms maanden, soms jarenlang. . .
Maar dan merk je hoe het antwoord zich uitkristalliseert, in fasen of overrompelend plots, en wat je moet doen je glashelder voor ogen staat.
En dan is het ineens gedaan met wachten en geduld hebben. Want, volgens al de verslagen in de Bijbel moet ons antwoord dan radicaal, zonder aarzeling en vooral: niet morgen, maar vandaag gebeuren.
Je zou, een beetje stout, kunnen zeggen dat God hier werkt met twee maten en gewichten.
Maar wij vertrouwen erop dat Hij daar zijn redenen voor heeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s