Groeien tot in het oneindige. Letterlijk.

Zondag 4 augustus 2019, achttiende zondag door het jaar (jaar C)

In oktober en november, als de dagen korter worden en de nachten langer, als het weer versombert en heel de natuur ons spreekt over de vergankelijkheid der dingen, dan sluit de liturgie daar naadloos bij aan en richten de lezingen en de gebeden onze aandacht op onze eigen sterfelijkheid.
Maar toch niet middenin de zomer! Toch niet in volle vakantietijd!
En toch gaan de lezingen vandaag daarover: over de kortstondigheid van ons leven hier op aarde. En over wat daarna komt. Als er nog iets daarna komt.
En, als er nog iets daarna komt, moeten wij daar dan iets voor doen of worden wij daar automatisch in opgenomen?
Bij nader inzien is het helemaal nog niet zo gek om daar in de vakantietijd eens goed over na te denken. Geen andere tijd is immers meer geschikt om eens helemaal stil te vallen en ons in alle rust eens af te vragen: “Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Leef ik wel zinvol? Wat is het doel van mijn leven? Heb ik wel een doel, of laat ik mij gewoon meedrijven?”
Zusters en broers, wanneer ik mijn preken van de laatste tijd overlees, dan verbaas ik mij er zelf over hoe vaak ik hier van jetje sta te geven tegen de alles overheersende levensfilosofie hier in het Westen, die ons gewoon tegemoet waait uit de media, de reclame, ‘de boekskes’ en zelfs uit de wereld van onderwijs, cultuur, wetenschap en politiek. En die levensfilosofie, dat is het altijd maar voldoen aan de drang, de plicht bijna om te genieten.
Dat lijkt ook nog het enige te zijn wat wij elkaar toewensen. Geniet ervan! Van duizend en één dingen.

Levensvervulling
Ik kan er echt niet genoeg de nadruk op leggen hoezeer je als christen het recht hebt om de Schepper te eren door plezier te vinden in alle mooie, heerlijke en genotvolle zaken die het leven aangenaam maken.
Ik denk zelfs dat echte christenen per definitie genieters zijn. Zij het dan eerder epicuristen die het meer verfijnde, soms “uitgesteld” genieten verkiezen boven het wat ruigere hedonisme, dat wil gaan voor veel en lang en onmiddellijk.
De vraag is alleen maar: kan je met alleen maar genieten je leven vullen?
Kan je daarmee zin geven aan je leven? Geeft dat levensvervulling?
Kan je echt op een zinvolle manier oud worden, als je alleen maar probeert om narigheid en ongemak te ontlopen en zoveel mogelijk je dagen te vullen met aangename en genotvolle bezigheden? Misschien moeten we daar ook niet te vlug met neen op antwoorden. Of wij ons leven op een zinvolle manier doorbrengen hangt namelijk in grote mate af van wat wij als zinvol zien, maar in ieder geval ook van hoe wij het leven zien. En dan vooral: houdt het leven op bij onze dood of geloven wij dat er daarna nog iets komt?

Verschil
Ik denk dat dit een enorm verschil maakt i.v.m. de vraag wat dan zinvol leven is.
Als het leven eindigt met de dood, dan kan je moeilijk ontkennen dat het zinvol is om je bestaan zo aangenaam mogelijk door te brengen. Als je dan daarbij ook nog gerijpt bent tot iemand met een gezonde morele en sociale reflex, dan ga je ook wensen dat andere mensen het eveneens goed hebben. En je daar ook voor inzetten. Het is een houding waarbij nogal wat nobele mensen die niet geloven, niet moeten onderdoen voor gelovigen. Het is inderdaad duidelijk dat je niet religieus-gelovig moet zijn om sociaal en menslievend in het leven te staan. En toch is er een wereld van verschil tussen christenen en mensen die niet-religieus geloven wat betreft hun motivatie om positief en anderen waarderend en helpend in het leven te staan.
Gewoon omdat christenen een andere tijdslimiet hanteren.

Groeien
Christenen gaan ervan uit dat een mensenleven niet eindigt bij de dood. Maar dat iedere mens geroepen is om eeuwig te leven in de geborgenheid van God.
En dat heeft natuurlijk een enorme weerslag op de manier waarop je het leven vóór de dood wil inkleuren. Als je gelooft dat je einddoel een God is die pure liefde is, dan is heel je leven vóór de dood een kans om te groeien in liefde, om te groeien naar God toe. Dan steek je de morele en sociale dimensie voorbij. Dan wil je niet zozeer een moreel en eerbaar leven leiden, aangenaam voor jezelf en hulp biedend aan anderen.
Maar dan wil je echt een liefdevol mens worden. En dan wordt voelen dat je daarin groeit, de meest voldoeninggevende ervaring.
Sterker nog, je voelt steeds duidelijker dat dit het enige is wat nog telt.
Dat zelfs als je oud en sukkelachtig wordt, je kansen blijft krijgen om te groeien.
Te groeien in de liefde. En dat maakt je gelukkig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s