Helend stilvallen

(Dit is geen homilie)

Het valt altijd weer op als je beelden ziet over het leven in Afrikaanse dorpen, dat die mensen spontaan lachen en vriendelijk zijn. Dat ze gelukkiger lijken dan wij.
Terwijl ze naar onze normen nochtans weinig reden hebben om uitbundig te doen. Ze leven vaak in de meest schrijnende armoede, ze hebben dikwijls te lijden van elkaar beconcurrerende krijgsheren en vaker nog van hun eigen regering.
En toch, als je naar hun gezichten kijkt, de levensvreugde spat ervan af.
Wij kunnen dat niet goed plaatsen. We vinden het zelfs een beetje raar.
En toch kan je datzelfde fenomeen vandaag ook bij ons vaststellen, zij het in een licht andere vorm en in andere omstandigheden.
Ook wij, in ons veilig geachte rijke Westen, zijn plots in zeer onzekere tijden terechtgekomen.
De dood is ineens heel nabij, heel reëel geworden.
En bij iedereen leeft de angst om op de meest onnozele manier besmet te geraken. En om meedogenloos meegesleurd te worden in een zinloze dood.
En toch zijn wij . . . liever geworden voor elkaar. Dat is geen indruk van mij alleen. Iedereen die ik ken doet deze dagen blijkbaar dezelfde ervaring op.
De mensen die je bij een wandeling tegenkomt zijn anders. Hartelijker. Sporters die anders heel geconcentreerd zijn op hun lopen/joggen/fietsen, merken je op en brommen iets dat stellig “goeiedag” wil zeggen. En zelfs het puberende meisje uit de buurt valt uit haar rol van mediagodin, lacht aller schattigst en roept “hoy” als ze je tegenkomt.
En je weet ineens: zo is ze dus “in ’t echt”. En dat doet deugd.
De wereld is momenteel bijna helemaal stilgevallen.
En meteen ook ons eigen jachten en jagen.
Het lijkt erop dat daardoor onze blik terug ruimer is geworden.
Dat we spontaan weer zijn gaan inzien waar het in het leven werkelijk op aankomt.
Op liefde en vriendschap, op familie en vrienden, op er-zijn-voor-elkaar.
Mocht, als de tragedie voorbij is, dat nieuw verworven inzicht ons bijblijven en ons verdere leven richten.
Wij hebben deze dagen moeten ondervinden hoe broos en kwetsbaar wij mensen zijn.
En toch kunnen wij de hele wereld veranderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s