Broodnodige bezinning

Zondag 24 mei 2020, Zevende zondag van Pasen (jaar A)

Opvallend veel mensen vertellen mij dat ze Pasen heel erg gemist hebben. Ze bedoelen dan de liturgische diensten die dit jaar niet konden doorgaan. Hetzelfde geldt voor de zondagsvieringen die tot nader order opgeschort zijn.
Mensen zeggen mij dat ze de zondagse bijeenkomsten echt missen.
En dat is positief. De ervaring van gemis wijst op leegte en verdriet én op verlangend uitkijken naar het opheffen ervan.
Wij mogen die gevoelens niet wegdrukken door de mensen gewoon te verwijzen naar de missen die her en der aangeboden worden via livestream, YouTube enz. (Kijk eens hoe modern wij zijn.) Een Mis is geen kijkstuk, geen (klerikale) vertoning. Voor mensen die wegens ouderdom of ziekte niet fysiek in de kerk aanwezig kunnen zijn, is er genoeg aanbod op tv. Maar voor al de anderen blijft gelden dat de Eucharistieviering wezenlijk een bijeenkomst is van de gelovige gemeenschap die samenkomt, niet rond de priester maar rond de Heer.
Om zijn lijden en dood te herdenken. En om zijn verrijzenis en zijn blijvende aanwezigheid onder ons te vieren. Beter is het te wachten tot na Corona om dan met een feestelijke viering het einde van de ellende te vieren, dan nu de mensen eigenlijk met een kluitje in het riet te sturen.

Geduld
Hetzelfde geldt voor het ongeduld dat bij sommige gelovigen blijkbaar de overhand begint te halen. Ze dringen er steeds meer op aan dat we—met in-achtnemen van de voorschriften—toch terug vieringen in de kerk zouden organiseren.
Maar zie je ons daar al zitten, stijf op onze hoede, op 1,5 meter afstand van elkaar en met een doekje voor onze mond. Het enige wat dan nog ontbreekt is een helm en een gasmasker. Dan zitten we helemaal aan de IJzer in plaats van in een zondagskerk.
Neen, laten we ook dit facet van de crisis gewoon uitzieken.
En laten wij bewust het gemis en de verwachting koesteren.
Om toe te leven naar een feestelijke “heropeningsmis” in een echte paasstemming met alles erop en eraan (uitdeling van palm die op palmzondag gewijd werd, paaseierenworp voor de kinderen, groot koor enz.).
Laat ons met z’n allen daar naartoe leven.

Armoede
Zelf heb ik van meet af aan resoluut geweigerd om “mijn” Mis op de dragen vóór een camera. Niet omdat ik zo bewonderenswaardig nederig ben, want dat ben ik niet. Maar omdat ik niet wil meewerken aan het verder uithollen van de liturgie.
Liturgie heeft maar één doel en dat is: de verzamelde gelovigen helpen om contact te leggen met God. Momenteel ken ik maar 1 mens die daarin slaagt vóór een camera en dat is paus Franciscus. Een man die door zijn ongeëvenaard sterke persoonlijkheid, staande voor God, een doorgeefluik wordt voor God. Een man die als geen ander de liefde, de nederigheid en de barmhartigheid van Christus uitstraalt en door kan geven, ook voor een camera. Maar wij hebben zo’n mensen momenteel niet.
Ook dat is, mede door het coronavirus, pijnlijk duidelijk geworden.
Tientallen jaren lang hebben wij ons in Vlaanderen en in heel West-Europa weggestopt achter Rome. Alles wat achteruitging, niet van de grond kwam of mislukte werd toegeschreven aan het starre conservatisme en de onwrikbaarheid van “het instituut”, van Rome en van de paus.
Nu wij echter een paus hebben die op elk gebied voorop loopt en die ook bewonderd wordt door een groeiend aantal andersgelovigen en atheïsten, nu staan wij in de West-Europese Kerk serieus voor aap.
Overal in de wereld waar de Kerk zich op de eerste plaats bezighoudt met haar kernopdracht, de verkondiging en “beleving” van Jezus Christus, maakt zij een sterke bloei door.
Maar overal waar het christelijk geloof verpieterd is tot een morele code, is de Kerk stervende.

De kern
Want dat je moet goed zijn voor een ander, niet mag pesten op school en steun moet geven aan het goede doel, dat verkondigt tegenwoordig iedereen. Dat is christelijk erfgoed dat zo sterk verankerd is in ons corpus, dat zelfs een geseculariseerde maatschappij dat verder blijft propageren en doorgeven. Daarvoor hebben de mensen de Kerk niet langer nodig.
Christenen moeten daarom terug getuigenis afleggen over de grond, het waarom van hun morele houding. Het terug meer hebben over wie het is die ons daartoe oproept en ons steunt om zo te leven. Ze moeten het terug meer hebben over God. Over wat Hij betekenen kan in je leven.
Wij zijn zo langzamerhand een godsdienst-zonder-God geworden.
Wij spreken graag over hoe moeilijk het voor ons is om te verkondigen in een geseculariseerde maatschappij. Maar de Kerk bij ons is zelf geseculariseerd.
Wij hebben het over onze maatschappij, die terug moet geëvangeliseerd worden. Maar het zijn op de 1ste plaats wijzelf, de christenen in het Westen, die terug geëvangeliseerd moeten worden.
Ik ben helemaal niet pessimistisch. De Kerk heeft in haar lange geschiedenis al vaker afwijkende wegen moeten verlaten.
Maar het moet niet te lang meer duren. Onze tijd is bijna om en onze kerken bijna leeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s