Bidden

Zondag 31 mei 2020, Pinksteren (jaar A)

Omdat ik, 70 jaar geleden, in Vlaanderen geboren ben en niet in Cambodja of in Kameroen, lag het een beetje voor de hand dat ik katholiek zou worden opgevoed. Tegenwoordig is dat anders.
Een kind dat vandaag in Vlaanderen geboren wordt, maakt een redelijke kans om het levenslicht te zien in een gezin en een milieu dat het “seculier geloof” aankleeft, een geloof-zonder-God. Vaak zelfs uitgesproken anti God. In ieder geval echter word je ergens ingeworpen waar je zelf niet voor gekozen hebt. En toch is er in ieders leven ook altijd een moment dat je de keuze van je ouders en je omgeving ofwel beaamt ofwel verwerpt. Dat kan een langzaam groeiend proces zijn, of juist een heel overweldigend en plots gebeuren. Het kan ook zijn dat je je heel goed voelt in de biotoop waarin je geboren bent en daar ook wil blijven. Maar je zal in ieder geval je positie moeten bepalen. Ook als het gaat om een langzaam groeiend en steeds sterker wordend beamen van de overtuiging van je omgeving, dan nog zal je dat bewust moeten doen. Dat is belangrijk wil je levensproject, dat alle andere keuzes zal beïnvloeden, je eigen levensproject zijn.

Vergeving
Voor een christen zou die keuze voor het geloof nooit mogen bepaald worden door private gevoeligheden of door bijna folkloristische bijkomstigheden, maar wel door de fundamentele opvattingen van het evangelie.
De gedachte namelijk dat wij ons leven in ieder geval niet aan onszelf te danken hebben. Dat Iemand ons gewild heeft. En dat die Iemand, God, pure liefde is.
En dat die God, wat ons in het leven ook overkomt, oneindig veel van ons houdt.
Dat die God in Jezus mens geworden is om ons vrij te maken. En hoe maakt Hij ons vrij? Jezus brengt ons een geschenk, een uniek en alles overhoophalend geschenk, het meest creatieve en verlossende geschenk dat denkbaar is: de geest van vergeving (Thomas Halik). “Vader vergeef het hun want ze weten niet wat ze doen.”
Vergeving krijgen en schenken is inderdaad de meest uniek christelijke en ook de meest verlossende act die denkbaar is. Zowel voor diegene die vergeving schenkt, als voor diegene die vergeving krijgt.
En ook al laten wij ons bij veel van onze handelingen leiden door soms meedogenloos egoïsme, wij weten dat God ons altijd vergeeft als wij erom vragen.
Geen enkele mens is bij machte ons zo volledig te aanvaarden, zoals Hij ons aanvaardt. En aanvaarden = verlossen.

Verdiepen
Die God bevindt zich niet alleen buiten ons maar is ook in ons diepste binnenste aanwezig. En wij weten dat. Als wij eerlijk in het diepste van onze ziel kijken, als wij alles wegdoen wat ons egoïsme er als een woekerende doornstruik omheen geweven heeft, dan ontdekken wij diep in onze ziel een zuiver verlangen naar liefde.
En dat is ook de reden -en je moet daar geen theoloog voor zijn, ieder van ons kan dat nagaan- dat is ook de reden waarom je alleen maar gelukkig wordt als je de liefde “loslaat” in je leven en je door haar laat bezielen. Omgekeerd is er nog nooit één mens gelukkig geworden door het altijd maar involgen van zijn zelfzuchtige neigingen.
Voor mij is dat zowat het christendom in een notendop.
Maar uiteindelijk is alles wat ik hierboven genoemd heb niets anders dan een aantal opvattingen, stellingen, meningen. En als je daar niets mee doet, blijven het even steriele en levenloze beweringen als elke andere vorm van kennis waar je akte van neemt of die je uit het hoofd leert zonder ze echt in je op te nemen, je erin te verdiepen, de waarheid ervan zelf op het spoor te komen.
En dat is nu precies wat van een christen wordt verwacht: dat hij de waarheid van al die beweringen in zijn eigen leven ervaart. Je moet er dus iets voor doen.

Vrede, vreugde
Soms kan zo’n ervaring je in de schoot geworpen worden. Maar zelfs dan moet je er ook voor openstaan. Zolang je aan de oppervlakte van het leven blijft, zolang het christendom een soort hobby van je is, zoals grasduinen in geschiedenis dat kan zijn of muziek beluisteren of tv kijken, zolang het een soort religieuze liefhebberij is, zal je nooit de diepe waarheid ervan ervaren.
Pas als je, stap voor stap, werkt aan je innerlijk leven en een mens wordt die tijd maakt voor bezinning en gebed, zal de waarheid van alles wat Jezus zegt zich in je binnenste ontvouwen. Dan gaat het niet langer alleen om een verstandelijk en gevoelsmatig instemmen maar om een -en nu komt er een verschrikkelijk stadhuiswoord- om een existentieel weten: het met al de vezels in je lijf weten dat het zo is. Dat God echt van je houdt en je heel dicht nabij is, wat je ook overkomt in je leven.
En dat gaat een diepe vreugde in je leven brengen. Een rustig kabbelende onderstroom van blijheid, dwars door alle tegenslagen heen. Een vrede en een geluk, die niets anders je ooit kan geven.

Ervan getuigen
Maar dat kan niemand je aanpraten, dat moet je zelf ondervinden.
En dat kan dus alleen maar als je echt een biddend mens wordt, die het nabij-zijn van God in zijn leven ook echt ervaart.
Alleen dan kunnen wij terug andere mensen boeien. Omdat wij dan het moraliserend discours achter ons kunnen laten. En met ons eigen leven, onze manier van zijn, getuigen dat geloof je gelukkig maakt en je leven vervult.
Alleen zo kunnen wij terug evangeliseren, kunnen wij terug mensen winnen voor ons geloof.
Niet eerder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s