Hoezo, leven in overvloed?

Zondag 28 juni 2020, Dertiende zondag door het jaar (jaar A)

Het is al jaar en dag de gewoonte dat bij een huwelijk de trouwers zelf een grote inbreng hebben bij het opstellen van hun huwelijksviering. De priester bezorgt hen een heleboel voorbeelden, bespreekt met hen een aantal mogelijkheden en beperkingen, wijst hen op de essentie van zo’n viering en geeft goede raad. Maar hij nodigt de trouwers ook uit om daar creatief mee om te springen, er hun viering van te maken.
Het zijn tenslotte zij die huwen, niet de priester.
Iets gelijkaardigs gebeurt de laatste jaren steeds vaker ook bij doopsels.
Maar de moeilijkheid hierbij is dat bij een huwelijk de betrokkenen altijd zeer goed weten wat een huwelijk, ook een kerkelijk huwelijk, inhoudt.
Terwijl dat bij een doopsel veel minder het geval is. En je bent dan als priester op je qui-vive als de ouders in kwestie je zeggen “dat ze al een boekje klaar hebben”.
Soms krijg je dan, bijvoorbeeld, een geloofsbelijdenis die begint met: “Ik geloof in de zon”. Dat is heel mooi. Ik geloof ook in de zon. En ook in af en toe een beetje regen want dat is goed voor de sla en de tomaten. Maar met geloofsbelijdenis bedoelen wij toch iets anders. En een doop is méér dan een wat rare gewoonte die om een of andere reden hoort bij de babyborrel.

Water
Vandaag legt Paulus ons glashelder uit wat een doopsel precies inhoudt.
Door de doop, zegt Paulus, zijn wij één geworden met Christus.
In die doop, gaat hij verder, zijn wij met Christus gestorven opdat wij daarna met Hem zouden verrijzen en een nieuw leven zouden leiden, zoals Christus.
Vroeger, en nu nog altijd bij de evangelicals en de orthodoxe christenen, werd die gedachte gesymboliseerd door de volledige onderdompeling in water.
Ook dat water heeft tegenwoordig zijn oude symbolische betekenis verloren.
Bij de huidige doopvieringen doet men vaak heel poëtisch over water: water doet leven, water doet groeien en bloeien, water stilt onze dorst en heeft ons ook voor de geboorte beschermd in de moederschoot. . . Maar dat is niet de oorspronkelijke betekenis van water bij een doopsel.
Oorspronkelijk stond water ook, en misschien wel vooral, symbool voor de dood. Het herinnerde aan de zondvloed en de vernietiging van farao’s leger in de Rode Zee. Het stond symbool voor overstromingen en Tsunami’s, voor verdrinking en vernietiging van leven.
De volledige onderdompeling bij de doop had dan de betekenis van sterven aan het oude, sterven aan de zonde, sterven aan het ingebakken egoïsme.
Om dan op te stijgen uit het doopwater, als een nieuwe mens wiens leven helemaal op God gericht is.

Oude mens
Het feit dat vandaag dopelingen bijna altijd baby’s zijn, doet natuurlijk afbreuk aan de symboliek. Maar de betekenis van het doopsel blijft in ieder geval dezelfde.
Ook als je ouders de belofte voorlopig in jouw plaats doen en je ze later bewust zal moeten bevestigen, het gaat wezenlijk over het achterlaten van de “oude mens” om te kiezen voor Christus. Waarbij die “oude mens” niets anders is dan het giftige pakketje dat we via de evolutie hebben meegekregen: de ingebakken drang om (alleen) voor onszelf te zorgen, ons egoïsme, ons narcisme, plus de zo goed als vanzelfsprekende neiging om al wie ons daarbij in de weg loopt neer te slaan.
Die “oude mens” moeten wij in het doopsel achterlaten om Christus in ons leven binnen te laten en op die manier een nieuwe mens te worden.
Een mens die al die zelfzuchtige rommel achter zich laat en kiest voor een leven in liefde.

Consequenties
Nu is het natuurlijk wel zo dat “sterven aan jezelf” en “leven in liefde” nogal zwaarwichtig en bijgevolg ook een beetje onbereikbaar klinkt.
Maar denk daarbij gewoon aan de liefde tussen twee mensen of de liefde die ouders kunnen opbrengen voor hun kinderen.
Is liefde niet altijd loskomen van jezelf om er te zijn voor anderen? Jezelf verliezen om goed te kunnen doen voor anderen. En daarin zin en geluk te vinden voor jezelf. Want daar gaat het tenslotte om. Dat jezelf een zinvol leven leidt, dat ook je eigen leven tot volle ontplooiing komt.
Hier moet immers een rood knipperlicht gaan branden.
Dolorisme, zelfkwelling, het verachten van je eigen leven is niet alleen een serieuze afwijking, het is ook een belediging voor de Schepper die ons het leven als een geschenk gegeven heeft.
Wanneer Jezus ons zegt: wie mijn volgeling wil zijn, moet mij volgen door zijn kruis op te nemen, dan wijst Hij op de normale consequenties van onze keuze.
Als wij kiezen voor een leven in liefde dan zal dat soms zeer onaangename gevolgen hebben. Altijd maar tegen je egoïsme ingaan, kan zeer onprettig zijn. En bovendien stel je jezelf zeer kwetsbaar op tegenover het egoïsme van anderen.

Je geven
Maar je moet gewoon het grotere plaatje bekijken.
Door je hele leven altijd maar zitten te schrapen, alles naar je toe te halen en iedereen te domineren en te gebruiken, zal je altijd een zielenpoot blijven en nooit gelukkig zijn, nooit een zinvol leven leiden, ook al ben je nog zo rijk als Cresus.
Jezus zegt: Ik ben gekomen opdat de mensen leven zouden hebben en wel in overvloed. Maar dat kan alleen als er liefde is in je leven.
Dat kan alleen als je jezelf durft geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s