De pijlen richten op de roos

Zondag 12 juli 2020, Vijftiende zondag door het jaar (jaar A)

Enkele weken geleden was ik op een vergadering van de parochieverantwoordelijken van de regio Tienen (en dat is tegenwoordig het halve bisdom. En we hadden het daar over de nood aan vorming voor iedereen die in de parochie een pastorale verantwoordelijkheid opneemt. En natuurlijk ook voor elke geïnteresseerde gelovige.

Knelpunt
Omdat ik geleerd heb uit het verleden, gooide ik meteen mijn eigen stokpaardje in de groep: de nood aan vorming op het gebied van evangeliseren: hoe geef je het geloof door aan anderen? Aan kinderen, aan jongeren, aan mensen die nog niet geloven.
Ik denk echt dat dit het allerbelangrijkste knelpunt is in onze Kerk vandaag. En ik wilde voorkomen dat het overleg weer helemaal zou ondergesneeuwd geraken met remedies die aan de kwaal voorbijgaan en door antwoorden op vragen die niet worden gesteld.
Ik wilde voorkomen dat men weer zou afkomen (en nogal wat reacties achteraf wezen daar ook op) dat men weer zou afkomen met het oprichten van bijbelgroepen, met exegese, met het uitleggen van Bijbelteksten.
Maar eerlijk: een mens van vandaag is voor geen ene moer nog geïnteresseerd in het feit dat de kruiken op de bruiloft van Kana geen 2 liter maar 100 liter inhoud hadden. En dat een talent in de tijd van Jezus over verschillende kilo’s goud ging, is misschien een interessant weetje voor mensen die al geloven, maar voor zoekende mensen hebben ze geen enkel belang.

Zoeken
En hier is een belangrijk woord gevallen: zoekende mensen.
Het strikte christelijk geloof heeft de laatste 100 jaar heel veel van zijn aanhang verloren. Maar, vergis je niet, dat geldt evenzeer voor het klassiek, dogmatisch atheïsme. De enige groep die gegroeid is, exponentieel gegroeid is, is de groep van de zoekers.
En die zoekende mensen zijn, wat godsdienst betreft, vooral geïnteresseerd in twee fundamentele vragen:
1. Bestaat God of bestaat Hij niet? En,
2. als Hij bestaat, geeft geloven dan een meerwaarde aan mijn leven.
Gelovigen antwoorden op beide vragen uiteraard met: ja.
En vorming moet hen in staat stellen om dat “ja” geloofwaardig over te brengen aan mensen die zoekende zijn.
Vorming moet gelovigen helpen om het werkzaam-zijn van God in hun eigen leven onder woorden te brengen. En om ook te wijzen op sporen van God buiten henzelf.

Moeilijkheid
Aardig meegenomen daarbij is ook dat wij in onze tijd ons niet langer hoeven bezig te houden met het weerleggen van zogenaamde argumenten uit de wetenschap. Alsof geloof en rede elkaar zouden uitsluiten.
Zoekers van vandaag hebben die 19de eeuwse ingesteldheid allang achter zich gelaten.
Bovendien is die vraag naar het al dan niet bestaan van God misschien wel minder allesbeheersend dan wij wel denken.
De meeste mensen beseffen spontaan dat wij onszelf niet gemaakt hebben. Dat ons leven en de hele schepping ons gegeven zijn.
Dat er wel “iets” moet zijn dat boven ons uitstijgt.
De moeilijkheden beginnen bij wat dat “iets” volgens het christelijk geloof van ons vraagt. Want wat dat geloof van ons vraagt gaat helemaal in tegen ons huidig levensgevoel van goed zorgen-voor-jezelf.
Ik denk dat dáár inderdaad de echte moeilijkheid ligt.
En dat het evangeliseren van onze hedendaagse maatschappij daarop moet inspelen.

De kern
Vandaag moeten wij de zoekende mensen niet meer overtuigen met wonderlijke gebeurtenissen en opzienbarende voorvallen. Die zijn er natuurlijk wel, maar meestal behoren die tot de intieme belevingswereld van de gelovige, die zich daardoor gesterkt en in God geborgen weet. Maar mensen die niet meer of nog niet geloven, die beschouwen zichzelf als veel te nuchter voor dat soort zaken.
En daarom moeten wij ons richten op het hart van onze hedendaagse maatschappij die uit alle macht iedereen probeert te verslaven aan consumptie. (De economie weet je wel!)
Wij moeten mensen aantonen dat alles naar je toehalen, het alleen maar bezig zijn met jezelf, met geld en met luxe, met reizen en met feesten, je leven uiteindelijk leeg en zinloos maakt.
En dat wat Jezus vraagt: zorg dragen voor anderen, liefde, vriendschap en genegenheid, dat dát levensvervulling en geluk geeft.
En wij kunnen dat alleen maar aantonen door zelf zo te leven en gelukkig te zijn. Want als je gelukkig bent, kan je dat niet wegstoppen. Zoals je het ook niet kan faken met een glas champagne in de hand.

Een gedachte over “De pijlen richten op de roos

  1. rogerbuttiens 17 juli 2020 / 09:49

    Luc: zoals altijd… de nagel op de kop. Wat missen we dat toch in Kersbeek

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s