Bij de mensen zijn

Zondag 2 augustus 2020, Achttiende zondag door het jaar (jaar A)

Jezus is al een ganse dag, misschien zelfs al dagenlang met een grote groep mensen onderweg. Hij luistert naar hun problemen, bemoedigt hen, geneest hun kwalen en geeft hun onderricht. En de mensen hangen zodanig aan zijn lippen, dat zelfs bij het vallen van de avond van naar huis gaan geen sprake is.
En hoewel ze zonder twijfel honger beginnen te krijgen, maakt Jezus geen aanstalten om hen weg te sturen.
De apostelen echter, en dan op de eerste plaats waarschijnlijk Petrus, het heftige haantje, zijn daar veel realistischer in en willen zonder verder uitstel de evacuatie organiseren.
Maar Jezus houdt hen tegen. En dan komt het wonder van de broodvermenigvuldiging. Het is geen magische truc. En er is ook geen mecenas in het spel die sponsort en karrenvrachten brood laat aanrukken.
Er gebeurt een groter wonder, iets wat helemaal nog nooit gezien is.
Gevolg gevend aan de woorden van Jezus en vooral aan die formidabele blik van Hem, zoals ik mij dat graag voorstel, die donkere ogen, dat sterke gelaat waarvan de kracht alleen getemperd wordt door de liefde die eruit spreekt, beginnen duizenden mensen alles wat ze bij hebben met elkaar te delen.
Niet enkele goede zielen, maar allemaal halen ze zelfs het meest voorzichtig verborgen gehouden reserverantsoentje boven en delen het met hun buren.
En allen aten tot ze verzadigd waren, staat er.

Honger
En dat kan natuurlijk ook doorgetrokken worden naar onze tijd, en naar de hele wereld. Er zijn genoeg middelen voorhanden om ervoor te zorgen dat over heel de aarde niemand honger hoeft te lijden.
Maar waarom moeten er tot op vandaag dan ontelbare mensen, vooral ook kinderen, sterven aan ondervoeding?
Misschien kunnen wij daar persoonlijk niet zoveel aan verhelpen. Maar ook een druppel op een hete plaat is er één. En het zou in ieder geval getuigen van menselijkheid als wij daar minstens af en toe van wakker lagen.
Vandaag, 2 augustus, is het 20 jaar geleden dat men in het landingsstel van een Sabenatoestel uit Guinea de doodgevroren lichamen vond van twee Afrikaanse jongens. Ze hadden, in al hun naïviteit, een handgeschreven brief bij, gericht aan “de leiders van Europa” met daarin een smeekbede voor hulp aan de kinderen van Afrika.
Vandaag staan de mensen daar geen centimeter verder. De oogst in Oost-Afrika is verwoest en de honger staat opnieuw voor de deur.
Beroert ons dat nog als wij ons opmaken voor onze vakantie of jammeren omdat, wegens corona, een fuif of barbecue niet kan doorgaan?

“Moderniseren”
Het evangelie van vandaag leert ons nog iets anders.
Het feit namelijk dat Jezus mensen nooit wegstuurt; integendeel, Hij zoekt ze op.
Soms trekt Hij zich terug om alleen te zijn en te bidden maar altijd weer opnieuw zoekt Hij daarna de mensen terug op, wil Hij hun nabij zijn, iets voor hen betekenen, hen bemoedigen en bevestigen.
Hen, zo nodig, rechttrekken en genezen. Mensen nabij-zijn is een centraal begrip in het leven van een christen. Misschien moeten wij daar ook wat meer aan denken bij het organiseren van de pastoraal in onze parochies.
Zitten wij niet nog te veel gevangen in een mentaliteit uit de jaren 60 en 70, te veel bezig met het “moderniseren” van de Kerk?
Het organiseren van recepties en barbecues. Het vervangen van Missen door gebedsdiensten en van de vroegere alwetende pastoors en zich met alles moeiende onderpastoors, door even autoritaire leken.

Cyberkerk?
Eigenlijk heeft dat allemaal geen enkele toekomst zolang wij er blijven van uitgaan dat de mensen naar ons moeten komen en gelokt moeten worden door wat wij hun aanbieden “meer bij de tijd te brengen”.
Ik moet daar altijd aan denken als ik een priester zichzelf hoor prijzen omdat hij “zijn” Mis in deze coronatijd op het internet plaatst en op die manier “zijn mensen nabij blijft”. Dat is mooi. Maar als er niet méér is, vrees ik dat dat soort nabijheid dezelfde is als die die je krijgt van een goudvis in een bokaal op de kast.
De Kerk van de toekomst zal een Kerk zijn die de mensen nabij is door naar hen toe te gaan, daar waar ze werken en zich ontspannen.
Christenen zullen moeten prominent aanwezig zijn in de bedrijven en winkelcentra, in vakbonden en scholen, in ziekenhuizen en in zorgcentra, in asielcentra en jeugdverenigingen. Kortom overal waar mensen werken, genieten en afzien.
Dat vergt dan wel een serieuze reorganisatie van de Kerk.
Maar we zullen het aankunnen.
Het moet. Er is geen weg terug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s