Dringende nood

Zondag 4 oktober 2020, Zevenentwintigste zondag door het jaar (jaar A)

Een van de centrale christelijke geloofspunten is altijd geweest dat Jezus zowel God was als mens. Dat in Jezus, een mens, God zich aan ons heeft laten kennen op een manier die voor onze beperkte vermogens begrijpelijk is. Beperkte vermogens, die ons verhinderen om vanuit onszelf door te dringen in dat geweldige Mysterie dat God is.
Wat Jezus ons bracht volstond om contact met God te kunnen nemen, om een relatie met Hem aan te kunnen gaan.
Dat Jezus echter ook 100% mens was, maakt dat Hij, zoals elke mens, eerst kind was en opgroeide en leerde, en dus ook qua inzichten evolueerde.
In het evangelie van vandaag zijn wij getuige van zo’n beslissende verandering, van zo’n evolutie in zijn denken. Het moment namelijk waarop zich in Jezus’ geest de gedachte heeft uitgekristalliseerd dat zijn Boodschap niet alleen voor zijn eigen volk bestemd is, maar voor alle mensen.
Eigenlijk was die doorbraak al gebeurd tijdens zijn gesprek met een Syro-Fenicische vrouw. Een met de nek aangekeken zondares trouwens, die het lef had om als vrouw, als niet-Joodse en bovendien ook nog als iemand die het niet zo nauw nam met de goede zeden, Hem, een rabbi, uit te dagen zijn mening over zijn eigen roeping te herzien. Il faut le faire.

Breuk
De ommekeer, de verruiming in zijn denken was dus al gebeurd. Het evangelie van vandaag legt alleen maar het moment vast waarop Jezus die verandering van inzicht aan de Joodse machthebbers kenbaar maakt.
En hen waarschuwt dat hun zelfgenoegzaamheid “Wij zijn de zonen van Abraham” hen niet zal redden. Dat hun verbeten opvatting dat zij het uitverkoren volk van God zijn, God zelf tot niets verplicht. Dat God, als Hij dat wilde, zich gemakkelijk uit stenen een ander volk kon vormen.
Jezus waarschuwt hier de (Joodse) machthebbers voor de op handen zijnde breuk als zij niet van koers veranderden. En vermits machthebbers altijd als de dood zijn voor elke verandering, zal die houding Hem aan het kruis brengen.
Die breuk zal later echter door Paulus ook effectief doorgevoerd worden.
Het zou een breuk worden van wereldhistorische betekenis. Het jonge christendom liet de omknellende en sektarische banden met het jodendom los en werd het geloof dat de wereld zou veroveren.
Tot op vandaag zien vele joden ons nog altijd als joodse ketters. Er zijn nu wel “Jews for Jesus”, joden met een boontje voor Jezus. Maar echt bekeren mag niet. “Gewone” (niet-chassidische) joden zijn vrij liberaal in die dingen.
Ze gaan je niet echt vies bekijken, vertelde onlangs een “nieuwe christen” op tv, als je bijvoorbeeld boeddhist wordt, of hindoe, of zelfs moslim.
Maar christen worden, dat is “erover”. Christenen blijven de scheurmakers, de afvalligen, de ketters.
En hier stop ik, want ik ben mij er wel van bewust dat wij hier niet zijn samengekomen om eens rustig van gedachten te wisselen over de joods-christelijke betrekkingen.

En wij?
De vraag die ons vandaag moet bezighouden is, waar staan wij in die parabel van de misdadige wijnbouwers? Zijn wij niet diegenen die vandaag tegen Jezus zeggen: wij zijn christenen, ons moet je niets meer komen vertellen?
Dragen wij nog vruchten? Zijn wij nog vervuld met ijver voor ons geloof en voor wat Jezus van ons vraagt? Proberen wij nog mensen te winnen voor ons geloof, mensen te verleiden tot een omschakeling, tot een andere manier van leven?
Zijn wij nog overtuigd dat een echte ontmoeting met de levende Heer, het besef van zijn aanwezigheid in je leven, mensen tot leven brengt?
Missioneren wij nog of vinden wij het allang goed als wij wat Goede Werken steunen en wat geld geven aan ngo’s?
Geloven wij nog wel echt?
Laatst las ik nog een stukje van een bekende columnist, die niet zonder bijtend sarcasme schreef over de “katholieke dialoogschool” van Lieven Boeve.
Scholen waar katholiekgelovige en andersgelovige kinderen en leraars in respect voor ieders opvattingen met elkaar in dialoog gaan.
Hij vraagt zich af of in veel van de katholieke dialoogscholen de “andersgelovigen” niet de enigen zijn die nog geloven.
Overdreven, jazeker, maar toch ook pijnlijk. Want, helemaal onwaar is het ook niet.

Mensen winnen
Het simpele feit ligt daar dat wij moeten omschakelen, dat wij terug moeten evangeliseren, willen wij niet gewoon verdwijnen. Wij moeten abrupt breken met onze gezapige “onderhoudspastoraal” die nergens toe leidt. Met het in stand houden van gebouwen en folklore en met het herleiden van geloof tot moraal.
Wij moeten terug evangeliseren, mensen winnen voor het geloof. Niet om lidkaarten te verkopen, maar vanuit de stellige overtuiging dat de ontdekking van God in je leven, een relatie aangaan met God, een enorme verrijking betekent. Dat het ontmoeten van de levende Heer diep-gelukkig makend is.
Wij zouden als christenen de komende jaren met bijna niets anders meer bezig moeten zijn.
Als wij echt menen wat wij beweren, als wij echt geven om mensen, willen dat ze gelukkig zijn, dan moeten wij hun vóór alles terug Jezus leren kennen.

Relatie
Maar om dat te kunnen, moeten wij natuurlijk eerst zelf Jezus kennen van “binnenuit”. Moeten wij zelf een relatie met Hem hebben.
Ik weet dat dat zwaar klinkt. Maar laat ons beginnen met gewoon terug te bidden. Met te spreken met Hem. Met onze eigen woorden.
Dat God Schepper is van hemel en aarde zegt me eigenlijk niets, als ik diep in mijn hart geen weet van Hem heb. En weten dat geloven wetenschappelijk verantwoord is, is interessant, maar het verdwijnt in het niets vergeleken met het ervaren van God in je leven. Met het diepe besef dat je gedragen wordt door een God die oneindig veel van je houdt. Daar moeten we toe komen.
En dat kan alleen door je te openen voor Hem, door contact met Hem te zoeken. . .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s